Dorst

Terug van vakantie viel me op hoe grote delen van de hei rondom ons dorp roestbruin gekleurd zijn. Normaal staat de hei dan uitbundig paars in bloei. Nu moest je de paarse bloeiers zoeken. Veel natuur heeft te lijden gehad van de droogte van deze zomer. Het bepaalde me bij de kwetsbaarheid van alles wat groeit en bloeit. Die paarse tooi is niet vanzelfsprekend.

Bij biologie leerde ik dat veel levende organismen, ook wij mensen, voor het grootste gedeelte uit water bestaan. Zelfs voor de hele planeet, waarop we leven, geldt dat.  God de Schepper heeft dat zo bedacht. Ook maar iets te kort water en de gevolgen zijn indringend. Als we dat hier al zo snel merken, hoeveel ingrijpender is dat dan voor de droge gebieden op onze aarde. Dat maakt wel indruk op me. Een beetje droogte hier opent m’n ogen meer voor daar. God zij dank dat daar dan soms waterputten geslagen kunnen worden en dat bijvoorbeeld ZWO waakzaam blijft.

Jezus zei: “Laat wie dorst heeft bij Mij komen en drinken” (Johannes 7). Aan een vrouw uit Samaria beloofde Hij dat ze nooit meer dorst zou krijgen als ze zou drinken van het water dat Hij haar zou geven (Johannes 4). Hij doelde op de Bron van geloof, op inspiratie door Gods Geest. Opdat we, in al onze kwetsbaarheid, waakzaam blijven voor elkaar en voor heel Gods schepping.

Een oud gezegde luidt: ‘wie niet elke dag de weg naar de bron gaat, zal hem ‘s nachts ook niet kunnen vinden’. Mooi om mee te nemen het komende seizoen in. Hopelijk  bloeit de hei volgend jaar weer uitbundig paars.

Ds. Gert Oostermann

Bron: Wikipedia; Licentie: CC BY-SA 3.0

Laat een bericht achter

*